ﺷﺎﺧﻪ ای ﺗﻜﻴﺪه ﮔﻞ ارﻛﻴﺪه ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎی ﺧﺴﺘﻪ ﻟﺐ ﻫﺎی ﺑﺴﺘﻪ
ﻏﻢ ﺗﻮی ﭼﺸﻤﺎش آروم ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺷﺎدﻳﺶ از ﻏﻢ ﮔﺴﺴﺘﻪ آه
آﺷﻨﺎی درده ﺧﻮرﺷﻴﺪش ﺳﺮده ﺗﻮو ﻗﻠﺐ ﺳﺮدش ﻏﻢ ﻟﻮﻧﻪ ﻛﺮده
ﻣﻬﺘﺎب ﻋﻤﺮش در ﭘﺸﺖ ﭘﺮده اﻣﺎ ﺣﺼﺎرش ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺳﺮده آه
دﺳﺘﺎی ﻇﺮﻳﻔﺶ ﺗﻮو دﺳﺖ ﻣﺎدر ﭘﻴﻜﺮ ﻧﺤﻴﻔﺶ ﭼﻮن ﮔﻞ ﭘﺮﭘﺮ
از ﻣﺤﻨﺖ و درد آروم ﻧﺪاره
ﺳﺎﻳﻪ ی ﺳﻴﺎﻫﻰ رو ﺑﺨﺖ ﺷﻮﻣﺶ ارﻛﻴﺪه ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ زﻳﺮ ﻫﺠﻮﻣﺶ
ﻃﻮﻓﺎن درد ﭘﺎﻳﻮن ﻧﺪاره
دﺳﺖ ﻣﻦ و ﺗﻮ ﻣﻰ ﺗﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺼﺮی ﺑﺴﺎزه ﺑﺎ رﻧﮓ ﺷﺒﻨﻢ
ﺷﻜﻮﻓﻪ ای ﻛﻪ ﻏﻤﮕﻴﻦ و ﺳﺮده ﮔﻞ ارﻛﻴﺪه ﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺮه ﻛﻢ ﻛــﻢ
ﺑﻴﺎ ﻧﺬارﻳﻢ ﮔﻞ ارﻛﻴﺪه ﮔﻠﻰ ﻛﻪ ﭼﻬﺮه اش ﭘﺎک و ﺳﭙﻴﺪه
ﻛﻪ ﺗﻮی ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺷﺎﺧﻪ ای ﺑﻴﺪه ﺑﻬﺎر ﻧﺪﻳﺪه
ﺑﻤﻴﺮه ﻛﻢ ﻛــﻢ
دﺳﺘﺎی ﻇﺮﻳﻔﺶ ﺗﻮو دﺳﺖ ﻣﺎدر ﭘﻴﻜﺮ ﻧﺤﻴﻔﺶ ﭼﻮن ﮔﻞ ﭘﺮﭘﺮ
از ﻣﺤﻨﺖ و درد آروم ﻧﺪاره
ﺳﺎﻳﻪ ی ﺳﻴﺎﻫﻰ رو ﺑﺨﺖ ﺷﻮﻣﺶ ارﻛﻴﺪه ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ زﻳﺮ ﻫﺠﻮﻣﺶ
ﻃﻮﻓﺎن درد ﭘﺎﻳﻮن ﻧﺪاره