انوشیروان روحانی آهنگساز پرکار معاصر، نوازنده‌ی زبردست ارگ، پیانو و آکاردئون، در تاریخ ۱ مرداد ۱۳۱۸ در خانواده ای فرهیخته و هنری در شهر رشت پا به عرصه وجود نهاد. پدر ایشان رضا روحانی که خود شاعر و نوازنده ویولن بود، نقش بسزایی در پرورش زندگی هنری انوشیروان و برادران او ایفا نمود. هر چند پدربزرگ وی که با نام روحانی موید معروف بود و دستی به قلم داشته و چند کتاب هم نوشته بود؛ به دلیل آنکه موسیقی را بر خلاف اعتقادات خود می دانست، تمایلی به ورود پدر انوشیروان به حیطه موسیقی نداشت. اما پدر انوشیروان برخلاف پدرش هر آنچه از پسش بر می آمد برای رشد هنری فرزندان خود انجام داد. شهرداد، شهریار و اردشیر روحانی از دیگر فرزندان این پدر هستند که جملگی از چهره های شناخته شده موسیقی ایران به شمار می روند. خانواده انوشیروان در سه سالگی با پایان یافتن ماموریت پدر به تهران آمدند و در پایتخت سکنی گزیدند. از همان ابتدا که ذوق موسیقی را در او دیدند برایش یک عدد ملودیکا (نوعی ساز بادی شبیه به ارگ که با دمیدن هوا در آن نوازندگی می کنند) خریدند. خود پدر که در موسیقی علم و تجربه کافی را داشت از همان کودکی آموزش انوشیروان را به عهده گرفت. او در ۶ سالگی تحت آموزش های پدر با نت آشنا شد که برای یک کودک در آن سن و سال جالب توجه بود. پیشرفت وی بسیار سریع و شتابنده بود به صورتی که تنها شش سال داشت که نخستین آهنگ خود را با نام تانگوی مامانی ساخت و در مهد کودک برای کودکان اجرا کرد. او که به عنوان استعدادی آینده دار شناخته شده بود، خیلی زود یعنی در هفت سالگی به اجرای اولین کار خود در رادیو پرداخت. این در حالی بود که برای رسیدن صدای ساز به میکروفون مجبور شدند برایش یک صندلی بگذارند تا روی آن بایستد و نوازندگی کند. ۹ ساله بود که در جامعه باربد که به سرپرستی اسماعیل مهرتاش انجام می گرفت برنامه ای را با پیانو اجرا کرد و مورد تشویق بی نظیر حضار قرار گرفت.

در سال ۱۳۴۸ فرهاد هرمزی به سفارش شرکت ایران ناسیونال (تولیدکنندهٔ پیکان در ایران) ساخت فیلمی به نام «تولدت مبارک» را شروع کرد و از روحانی دعوت کرد که برای آن آهنگ بسازد. روحانی هم از این فرصت استفاده کرد تا به آرزویش برای ساخت یک موسیقی ایرانی برای جشن تولد جامهٔ عمل بپوشاند