گل لاله عباسی یکی از آثار کمتر شنیدهشده اما بسیار دلنشین است که حالوهوایی شاعرانه و روایی دارد.
- خواننده اصلی : پری زنگنه
- آهنگساز: تورج شعبانخانی
- ترانهسرا: فرهاد شیبانی
از نظر موسیقایی، این قطعه در فضای پاپ دهه ۵۰ و ۶۰ ایران قرار میگیرد؛ ملودی ساده اما بسیار تأثیرگذار است ، حس نوستالژی و لطافت خاصی پیدا کرده است.
درباره متن ترانه
چند تصویرسازی جالب در شعر دیده میشود:
«یه شبه مهتابی بود، رنگ چشماش آبی بود»
شروعی کاملاً تصویری است؛ شاعر ابتدا فضایی رؤیایی میسازد و بعد شخصیت اصلی را معرفی میکند.
«اما تو چشمای من هرچی بود بیتابی بود»
اینجا زاویه دید عوض میشود. مهم نیست طرف مقابل چگونه بوده؛ آنچه راوی تجربه میکند، فقط بیقراری و دلتنگی است.
«یه پرنده که نگاش پرشه از آرزوهاش / اگه بال داشته باشه میتونه وایسه رو پاش»
این بخش یکی از زیباترین استعارههای ترانه است. پرنده نماد انسان آرزومند است؛ یعنی اگر ابزار و توان پرواز (بال) را داشته باشد، میتواند روی پای خودش بایستد و زندگیاش را بسازد. نوعی امید در دل حسرت.
در ادامه هم تصاویر شاعرانهای مثل آهو، مهتاب، برکه، ماه و گل پشت سر هم میآیند که فضای ترانه را بیشتر به یک قصه یا رؤیا شبیه میکنند تا یک روایت عاشقانهٔ مستقیم.
نکته جالب
عبارت «گل لاله عباسی، یه سبد یه عباسی» از فرهنگ عامه و ترانههای فولکلور الهام گرفته است. «لاله عباسی» نام گلی است که عصرها شکوفه میدهد و در ادبیات عامیانه ایران نماد لطافت و زیبایی است. ترانه از این تصویر برای ساختن فضایی نوستالژیک و کودکانه استفاده میکند، نه اینکه صرفاً درباره خود گل باشد
Dm Gm Dm
یک شب مهتابی بود
Dm Gm Dm
رنگ چشماش آبی بود
Dm Gm F
اما تو چشمای من
Dm Gm Dm
هرچی بود بی تابی بود
Dm Gm BbM
هرچی بود بی تابی بود
*****
Dm Gm Dm Dm Gm Dm
یه پرنده که نگاش پر شه از آرزوهاش
BbM C Dm Dm Gm Dm
اگه بال داشته باشه میتونه وایسه رو پاش
*****
Dm C Dm
مثل آهو توی دشت
Dm Gm Dm
مه تا مهتابی میگشت
Dm BbM Gm Dm C Gm
که دلم پر زد و رفت رو گل بوسه نشست
Dm C Dm Dm C Dm
گل بوسه پر کشید توی برکه ماه رو دید
Dm BbM Gm
مثل جنگ ماه و مهر
Dm BbM Gm
ماه رو از تو برکه چید
****
Gm C D7 Dm
دم باد بی کسی تکیه دادن به کسی
Dm C7 Gm BbM
گل الله عباسی یه سبد یه عباسی
Gm C D7 Dm
دم باد بی کسی تکیه دادن به کسی
Dm C7 Gm BbM
گل الله عباسی یه سبد یه عباسی
